Zonne-energie: meest logische energiebron

Zonne-energie ontstaat door kernfusie op de zon en bereikt de aarde als ultraviolet, zichtbaar en infrarood licht. De totale hoeveelheid zonne-energie die zo de aarde bereikt is 9.000 keer groter dan de totale energiebehoefte van alle mensen.

Bijna alle energiebronnen die de mens gebruikt zijn een vorm van opgeslagen zonne-energie. De zon zorgt, door opwarming van lucht en water, voor verdamping en luchtstromingen. Dit zorgt, samen met het roteren van de aarde, voor windenergie. De neerslag die er uit voortkomt, creëert rivieren en maakt dus energieopwekking uit waterkracht mogelijk.

De zon maakt ook fotosynthese mogelijk. De biomassa van fytoplankton, planten en bomen had niet kunnen vormen als de zon geen energie aan het groeiproces had toegevoegd. Bij verbranding van de biomassa, of van de biobrandstoffen die er uit voort komen, komt de zonne-energie weer vrij.

Omdat fossiele brandstoffen worden gevormd in (miljoenen jaren oude) afzettingen met organische resten, bevatten deze ook zonne-energie, die miljoenen jaren eerder is vastgelegd door bijvoorbeeld fytoplankton of moerasbossen.

Het is logisch om zonne-energie zoveel mogelijk direct te gebruiken. Dat kan met behulp van zonnepanelen, die warm water opleveren of met behulp van zonnecellen voor de opwekking van elektriciteit. Beide leveren duurzame energie op. De elektriciteit kan dus ook op de markt worden gebracht als groene stroom.

De markt voor zonne-energie groeit snel, waardoor zonnepanelen uiteindelijk ook goedkoper zullen worden, terwijl de techniek steeds verder verbeterd. Installatie van 3 'kiloWatt-piek' (enkele vierkante meters zonnepanelen) aan opwekkend vermogen op een Nederlands dak, levert een jaarlijkse elektriciteitsproductie van 2.250 kWh, een aanzienlijk deel van het totale elektriciteitsverbruik, dat voor een gemiddeld huishouden op 3.400 kWh per jaar ligt. Behalve zonnepanelen kunnen ook parabolische spiegels met zonnecellen zonne-energie omzetten in elektriciteit.

Vanwege het hogere rendement en de kleinere invloed van seizoenen is de grootschalige toepassing van zonne-energie het meest aantrekkelijk in bijvoorbeeld woestijnen.

Zonne-energie speelt vanzelfsprekend ook een grote rol bij de opwarming van de aarde. Broeikasgassen laten de zonne-energie wel door naar de aarde, maar houden de terugkerende warmtestraling tegen. Een deel van de zonne-energie die het aardoppervlak bereikt wordt echter direct teruggekaatst naar de kosmos. Hoe lichter het oppervlak (hoe groter de albedo), hoe meer zonne-energie wordt teruggekaatst. IJs en sneeuw hebben een zeer hoge albedo: ze weerkaatsen veel zonne-energie. Door ijs- en sneeuwsmelt neemt de albedo rond de Noordpool af waardoor meer zonne-energie wordt geabsorbeerd door de aarde en de opwarming versnelt.

Om dit effect tegen te gaan, wordt voorgesteld om de albedo op aarde kunstmatig te verhogen, bijvoorbeeld door het plaatsen van grote oppervlakten met spiegels in de woestijnen, een vorm van geo-engineering.

© www.hier.nu / Rolf Schuttenhelm