Collega Sanne geeft een persoonlijk overzicht van wat er afgelopen maand in de media is gebeurd. Januari was niet alleen koud, het ene na het andere bericht over de klimaatdoelen rolde van de persen. Maar die zijn nou niet echt positief te noemen. Hoe houden we de moed erin?

Het is me wat. Als we de media deze maand mogen geloven, staan we er bar slecht voor in Nederland. Wie elektrisch wil rijden moet eerst een klein vermogen kunnen ophoesten, onze buurlanden doen alles natuurlijk weer beter en zelf bakken we er niks van. We betalen ons een ongeluk om warm te blijven en als je dan toch goed bezig bent kan je netwerk het niet aan. Kom je al in protest, dan word je een klimaatspijbelaar genoemd. En in plaats van dat politici een constructief gesprek voeren, lopen ze op elkaar te vitten als kleuters in een zandbak.

Foto van een bordje met de tekst happily ever after

"Veranderen is ons vaker gelukt: pas dertig jaar geleden zaten we nog gewoon te paffen in de trein."

Als je dit zo leest lijkt het alsof je beter onder een steen kan gaan liggen hopen op het beste. Helaas ontstaat er op dit soort momenten snel een gevoel van ‘zie je nou wel, laat het een ander maar oplossen en ik kan hier in mijn eentje toch niks aan doen’. Of ‘we zijn toch al te laat’. Maar die kant moeten we natuurlijk niet op. Al het begin is moeilijk! Natuurlijk zijn we er morgen nog niet en over tien jaar misschien ook nog niet. We zullen met z’n allen moeten werken aan een beter klimaat, maar we doen het toch voor een goed doel mensen? Geef nooit op, zei Peter Jan R. ooit.

Verandering lijkt vaak een hoge berg waar je overheen moet. Maar veranderen is ons vaker gelukt: pas dertig jaar geleden zaten we nog gewoon te paffen in de trein. Vijftig jaar geleden werd het minimumloon ingevoerd. Honderd jaar geleden mochten vrouwen (ja, vrouwen!) ineens stemmen. Dingen die onmogelijk leken, werden wel degelijk mogelijk. Allemaal iets bijdragen aan de oplossing voor het klimaatprobleem? Kunnen we gewoon!

Niet om nou emotioneel te worden (of toch maar wel), maar ik denk: we zijn allemaal gelijk, we wonen allemaal naast elkaar en we willen allemaal hetzelfde. Dat wij en onze kinderen en hun kinderen daarna gelukkig zijn. Bij de pakken neer gaan zitten heeft in ieder geval geen zin. Dus laten we samen gaan zorgen voor goed nieuws. Misschien staat er dan over tien jaar in de krant: ‘Nederlanders bereiken samen wat Klaas D. nooit had gedacht…’ En dan schrijf ik een stukje waarin staat dat we nog maar tien jaar geleden dachten dat koken en stoken zonder gas utopisch leek. Ha!

Collega Fitria vroeg zich eerder ook al af waar de hoop is gebleven