In de reeks 'Wat klimaatverandering voor mij betekent' vertelden collega's Julia, Fitria, Annemiek en Susanne al eerder wanneer (en hoe) klimaatverandering voor hen heel dichtbij kwam. Je zou denken dat collega Eva, inmiddels directeur van HIER, er tot in het diepst van haar vezels van doordrongen is wat klimaatverandering betekent. En toch werkt dat niet zo. Blijkt.

Eva: "Dagelijks kwamen eenzame ijsberen op drijvende schotsen voorbij toen ik bij het Wereld Natuur Fonds werkte.  En ook bij HIER communiceren we regelmatig over de – toch niet mis te verstane – gevolgen van klimaatverandering. Droogtes, hittegolven, hevige regenval, overstromingen, polen die weer sneller smelten dan verwacht en de vraag of grote delen van Nederland wel toekomst hebben. En ondanks dat - of juist omdat - het je dagelijkse praktijk is, komt het niet écht binnen. Maar eens in de zoveel tijd dan dringt de urgentie ineens tot me door. Dat is dan toch als je er met je neus bovenop staat.

Het ijsmeer Jökulsárlón in IJsland is zo ongeveer het meest sprookjesachtige landschap dat ik me kan voorstellen. Ik was daar vier jaar geleden met man en dochter. We veroorloofden ons een tochtje met een Zodiak tussen de ijsschotsen door. Juli en gehuld in een met borg gevoerde overall over al je kleren heen. Lekker. Op naar de monding van de gletsjer de Vatnajökull.

Gletsjermeer

"Opeens hoorden we een soort donder alsof er hevig onweer aankwam. Full speed draaide de Zodiak om, weg van de gletsjerrand. Een enorm brok ijs viel achter ons naar beneden."

Onderweg vertelt de ‘schipper’ ons interessante feitjes: aan het einde van deze eeuw zal het zuidelijk deel van de Vatnajökull waarschijnlijk meer dan 50% in volume kleiner zijn geworden. Nog een eeuw verder en dan is alle ijs wel ongeveer verdwenen. Dus we hadden geluk dat we het nog konden zien! Hij was al zo’n 10 jaar gids en kon ook aanwijzen tot hoever de gletsjer een aantal jaar geleden nog kwam. We voeren verder naar de metershoge gletsjermuur. Opeens hoorden we een soort donder alsof er hevig onweer aankwam. Full speed draaide de Zodiak om weg van de gletsjerrand. Een enorm brok ijs viel achter ons naar beneden. “Ja je moet wel een beetje van de rand wegblijven, het ijs is door het warmer wordende klimaat erg instabiel.” Gewoonste zaak van de wereld. We zetten de terugweg in. Tussen de ijsblauwe schotsen door. Ik kijk achterom. Nog even genieten. En dan weet ik weer waarom ik bij HIER werk."