Dat klimaatverandering een heel complex probleem is met verschillende gevolgen hoeven we je niet meer uit te leggen. Er zijn dan ook verschillende redenen te bedenken, waarom het je zou raken. Julia vertelde al eerder wanneer klimaatverandering voor haar heel dichtbij kwam. Vandaag is collega Fitria aan de beurt. 

Fitria: "Als klein meisje groeide ik op in het zonnige Indonesië. Daar waar het altijd warm is, waren we niet zo bezig met het veranderende klimaat. We hadden daar wel andere zaken om zorgen over te maken. Vanuit mijn opvoeding en omgeving moet ik daarom bekennen dat ik nooit wat van duurzaamheid of klimaatverandering heb meegekregen. Na genoeg negatieve berichtgeving in de media te hebben gevolgd, supersnelle internetverbinding om zelf op onderzoek uit te gaan en een paar jaar in de sector klimaat en duurzaamheid te hebben gewerkt, weet ik beter. Nu besef ik dat ik onder een rots heb geleefd, wat klimaatverandering betreft."

"Bij het woord ‘klimaatverandering’ denk ik nu aan smeltende ijsgletsjers, een stijgende zeespiegel, hittegolven, bosbranden, maar ook droogte, hevige regenval en luchtvervuiling. Geen prettig vooruitzicht, en het is nu al aan de gang. “Waar is de hoop?” heb ik iemand laatst horen roepen tijdens een sessie over klimaatverandering. Het klinkt allemaal zo simpel als je denkt dat met het terugdringen van je eigen CO2-uitstoot en een massaal vegetarisch (liefst vegan) dieet dit allemaal is terug te draaien. Maar de werkelijkheid is helaas niet simpel. In je eentje een supergroen leven leiden is geweldig, maar je ziet er maar weinig van terug in het grote geheel. Ook overheden en grote bedrijven moeten hun steen(tje) bijdragen. En die moeten nog heel wat bergen verzetten, willen we de opwarming van de aarde beperken tot 1,5 graad Celsius."

Mistig uitzicht over Indonesisch eiland

"In je eentje een supergroen leven leiden is geweldig, maar je ziet er maar weinig van terug in het grote geheel."

"Het is in mijn ogen dan ook niet verkeerd om je je af te vragen waar de hoop is gebleven. Toch keert bij mij de hoop beetje bij beetje terug, als ik voor mijn werk (voor de CO2-Prestatieladder) praat met bedrijven die bijvoorbeeld moeite doen om hun brandstof te besparen, groene stroom uit Nederland afnemen en hun medewerkers aansporen om zoveel mogelijk elektrisch te rijden of met het openbaar vervoer te reizen. Vaak herken ik mezelf in de bedrijven die ik spreek en de mensen die ik tegenkom. Het besef is er al. We weten in veel gevallen wat ons te doen staat, maar vaak hebben we nog een duwtje in de goede richting nodig of hulp om de drempels weg te halen. Daarom is het goed om te beginnen met kleine stappen, die stappen uiteindelijk groter te maken en je niet rot te gaan voelen voor iets dat nu nog niet lukt. De klimaataanpak kan en moet (overal, niet alleen hier) inderdaad sneller en beter. Maar om dan de hoop te verliezen en bij de pakken neer te zitten, daar wordt niemand beter van."

Aan de slag? 

Check hier hoe jij, thuis, kunt bijdragen aan de oplossing van het klimaatprobleem. 

Ik wil meedoen

Bekijk alle artikelen over: