In de reeks 'Wat klimaatverandering voor mij betekent' vertelden collega Julia en Fitria wanneer (en hoe) klimaatverandering voor hen even heel dichtbij kwam. Collega Susanne (die je misschien kent van de plog waarin ze in haar kattentrui radiatorfolie aanbrengt) vertelt deze week dat een simpel bezoekje aan een Nederlandse fruitteler haar liet inzien dat klimaatverandering zeker geen ver-van-haar-bed-show is.

Susanne: "Er zit nu evenveel CO2 in de atmosfeer als honderdduizenden jaren geleden, toen de zeespiegel nog 10 tot 20 meter hoger stond dan nu. De enige reden dat de zeespiegel nu nog niet zoveel is gestegen, is omdat dat heel langzaam gaat. Het is alsof je in de winter onder een warme deken gaat liggen, maar het 10 minuten duurt voordat het daaronder ook warm is. Zo is het ook met de aarde. De warme deken ligt er al omheen. Eigenlijk zijn we al te laat. Het westelijk deel van Nederland gaat onherroepelijk verloren.

Maar heel bewust mijn eigen handelen aanpassen om het klimaatprobleem tegen te gaan, vind ik nog steeds moeilijk. Nederland overstroomt nu toch nog niet? En voordat het zover is, hebben we vast al wel een oplossing bedacht. Al die doemscenario’s vind ik te heftig om mee te dealen, dus verpak ik ze voor mezelf in een laagje goede hoop.

Alleen er zijn van die momenten dat dat niet gaat. Een paar jaar terug sprak ik met een jonge knul die het bedrijf van zijn vader wilde overnemen. Het waren allebei fruittelers, net als hun vader/opa. Ik was bij hen op bezoek en de bomen rondom de boerderij stonden net in bloei. Ik vroeg hen of er nu iets anders was dan vroeger. Ze vertelden me over hoe het weer veranderd was. Dat het vroeger nooit zo laat in het jaar nog hagelde en hoe een hele kersenoogst in 1 hagelbui verloren kon gaan. Ze vertelden me over de storm het jaar ervoor aan het eind van de zomer, net voor de oogst van de appels en de peren. Eén miljoen kilo fruit lag die ochtend op de grond en konden ze niet meer verkopen. Ze vertelden me over een vliegje dat vroeger nooit bij ons voorkwam, en nu het fruit infecteerde."

Kersenboom

"De mensen die afhankelijk zijn van de natuur, voelen de kleine veranderingen veel sneller, en het beïnvloedt hun leven enorm. Voor hen is het al dagelijkse realiteit."

Susanne: "De jongste telg wilde het bedrijf over nemen, maar daarvoor was een goed jaar nodig met net wat meer inkomsten. Als ze een goed jaar hadden, zouden ze ook hagelnetten kunnen kopen, om de jonge knoppen en bloesem te beschermen. Het was een soort triest kip-ei verhaal. Op dat moment was klimaatverandering voor mij geen ver-van-mijn-bed-show meer. Want de mensen die afhankelijk zijn van de natuur, voelen de kleine veranderingen veel sneller en het beïnvloedt hun leven enorm. Voor hen is het al dagelijkse realiteit."

Misschien is wat ik zelf kan doen niet heel veel op het geheel en misschien verdien ik geld wat ik erin steek wel nooit terug, maar ik weet ook dat al die beetjes nodig zijn. We redden niet de aarde, die blijft wel bestaan ongeacht wat, we redden onszelf. En ik vind dat we het waard zijn."

Bekijk alle artikelen over: