Archief
China verkent de koolstoftax
Het Chinese ministerie van financiën heeft opdracht gegeven tot een studie naar de gevolgen van verschillende milieuheffingen, als middel om uitstoot te verlagen.
‘Op een moment dat de wereld wordt opgeroepen om de CO2-uitstoot aan banden te leggen is de promotie van milieubelastingen hard nodig’, zegt Su Ming, directeur van de betrokken denktank binnen het ministerie.
Het rapport, dat naast CO2 ook zal kijken naar andere verontreinigende stoffen, zoals zwaveldioxide en ammoniak, komt naar verwachting volgende maand uit.
China wil wel, uiteindelijk, is steeds meer de algemene indruk. De politiek leiders, in vergelijking met het Westen weinig gehinderd door electoraal opportunisme, lijken in klimaatverandering een reële bedreiging te zien voor het land en de wereldeconomie, op langere termijn.
Of China al bereid is zich in Kopenhagen te binden aan het meest ambitieuze emissiedoel voor opkomende economieën, een verlaging van de groei van de uitstoot met 30 procent, is vooralsnog onduidelijk. China zegt dat geïndustrialiseerde landen de grootste verantwoordelijkheid hebben en roept hen op tot 40 procent. Maar tegelijk lijkt het land geen passieve rol te willen spelen. Chinese diplomaten proberen wereldwijd de ontstane impasse rond emissiedoelen te doorbreken.
Bovendien voert China nu al effectief beleid voor energiebesparing, simpelweg omdat het economisch voordeel oplevert. Langs de oostkust efficiëntieverbeteringen doorvoeren in de energievoorziening is goedkoper dan over duizenden kilometers extra steenkool te blijven aanvoeren uit het westen van het land. In de periode tot 2020 wil China het BNP verviervoudigen, bij slechts een verdubbeling van het energiegebruik. In principe zou het land daarmee al 50 procent reductie ten opzichte van business as usual bereiken – en dus de emissieverplichting voor het nieuwe klimaatverdrag overtreffen*.
Zodra China een koolstoftax invoert maakt het de eigen economie ook geschikt voor een binnenlands systeem van emissiehandel. Als dat in de toekomst aan een mondiaal systeem zou worden gekoppeld ontstaat wereldwijd veel meer ruimte om emissiereducties te bereiken – zonder dat economieën daar netto onder hoeven te leiden; voor China, uiteindelijk, altijd het belangrijkste argument.
*) De wereld moet in dit scenario dus wel rekening houden met een absolute verdubbeling van de Chinese uitstoot. Een gemiddelde Chinees zou dan per jaar ongeveer evenveel CO2 in de atmosfeer brengen als een Westerling - uitgaande van een flinke verlaging van de gemiddelde Westerse uitstoot. Na 2020 zal China dus net zo hard aan de bak moeten, met echte verlagingen van de uitstoot.
Datum: 06-05-2009
