Archief
Georgië en klimaatverandering
Als de Russen nog langer treuzelen met terugtrekken uit Georgië, zal dat ‘serieuze gevolgen hebben voor de relatie tussen Rusland en de Europese Unie’.
Ferme woorden. Voor een West-Europees staatshoofd dan. Sarkozy kwam vandaag met het onbestemde ultimatum op de proppen, terwijl voor zienden inmiddels duidelijk is dat de Russische troepen Georgië überhaupt niet zullen verlaten.
Dus dan kunnen wij mooi speculeren wat Sarkozy, niet alleen als president van Frankrijk, maar ook als voorzitter van de EU, voor het Kremlin voor spannends in petto heeft.
Als wij vanaf de zijlijn een gemene streek mogen aandragen: de gaskraan dichtdraaien. Dan zitten zij daar mooi met hun eigen aardgas opgescheept. En kunnen wij iets anders leuks bedenken met onze mooie euro’s. Misschien nog wat extra investeren in onze nationale trots, de zelfvoorzienende energiesector.
Oeps. Dat is waar ook. We hadden gekozen voor een andere strategie. Eerst decennialang afwachten tot ons eigen aardgas wel zo’n beetje op is, Peak Oil bereikt en de olieprijs en de gasprijs torenhoog gerezen zijn, en dan in juni 2008, in het nieuwe Energierapport, doodleuk aankondigen Nederland te willen ombouwen tot gasrotonde. Investeren in herdistributie van Russisch aardgas dus.
Jazeker, Nederland.
Gelukkig voert Nederland ook klimaatbeleid, anders zou er van die autonome energievoorziening helemaal niets terecht komen. Want als Medvedev straks echt een keertje een slecht humeur heeft, nou, dan hebben wij tenminste een mooie doelstelling voor offshore windenergie.
En dat vraagt om buitenlandbeleid dat een beetje tijd rekt. Twaalf jaar om precies te zijn, moeten Dimitri’s nukken met een glimlach worden ontvangen. ‘Peace for our time.’
Daarna hebben we een totaal opgesteld vermogen van 6000 megawatt aan windturbines op de Noordzee, het fundament voor de 2020-doelstelling voor duurzame energie van 20 procent.
‘Twintig procent klinkt als weinig, vind je ook niet, gezien de urgentie van het klimaatprobleem, die binnen dezelfde termijn roept om verregaande emissiereducties’, hoorde een lid van onze redactie gisteravond zijn buurvrouw in de Albert Heijn tegen een vriendin zeggen. Het mooie van deze (blijkbaar) trouwe hier.nu/klimaatnieuws-lezeres is dat ze in één adem door niet alleen het IPCC wist te citeren (‘tenminste 25 tot 40 procent reductie in 2020’) alsook verschillende klimaatwetenschappers die waarschuwen voor onderschatting van positieve terugkoppelingen in het klimaatsysteem en zelfs wist te vertellen dat de huidige CO2-concentratie al 37 ppm bóven de uiterste veilige grens ligt, zodat er feitelijk überhaupt geen emissieruimte meer bestaat.
Maatschappelijk debat in z’n puurste vorm. Prachtig. Vanzelfsprekend trad haar vriendin in haar eigen retorische rol, de verdedigende, en sprak: ‘Jamaar ze zullen er wel over nagedacht hebben.’
Zou Al Gore wel eens nadenken? Het leek er in elk geval op dat hij laatst iets had bedacht: Honderd procent duurzame energie vóór 2018. Nota bene in de VS.
Maar goed, wij hebben ons nu eenmaal gecommitteerd aan de 20-procentdoelstelling. We kunnen er altijd nog de resterende 80 procent aan vast plakken. Eerst maar eens kijken hoever we al zijn opgeschoten, het is immers al 2008.
Tot zover onze energievoorziening. We hadden eigenlijk een andere reden om dit geopolitieke probleempje te relateren aan dat ene echt grote wereldwijde probleem, klimaatverandering. Waar wij ons namelijk echt zorgen over maken: als de diplomatieke verhoudingen verder verslechteren, wie heeft dan straks in Kopenhagen, waar het nieuwe klimaatverdrag moet worden beklonken, het morele gezag om ook Rusland binnenboord te houden?
Lees ook:
Echte ambitie los van diplomatiek
2_en_steenkool%2C_cijfers_per_land.html>Ook emissie Rusland stijgt weer
Rusland wacht gigantische schade
Falend leiderschap van rijke landen rond klimaatverdrag
China wordt langzaam grotere boosdoener
Datum: 17-08-2008
