08-02-12.
31-01-12.
30-01-12.
24-01-12.
17-01-12.
16-01-12.
12-01-12.
09-01-12.
09-01-12.
09-01-12.
12-12-11.
12-12-11.
08-12-11.
29-11-11.
28-11-11.
28-11-11.
28-11-11.
18-11-11.
14-11-11.
11-11-11.
22-12-09
Het zoeken van de schuldigen is het voorkomen van herhaling, dus volgen wij met interesse de wijzende vingers. The blame game, part three. Eerst was het Obama,* die als achterblijver onder de rijke industriestaten geen nieuwe toezeggingen durfde te doen. Toen was het de VN, die te democratisch zou zijn om überhaupt overeenstemming te bereiken. Maar begin deze week zegt iedereen: China.
Hoe terecht is dat?
De Chinezen willen geen bindende klimaatdoelen aanvaarden onder een internationaal klimaatverdrag. ‘Maar ik kan niet zien hoe we een verdrag voor de toekomst hebben zonder dat alle landen daaraan worden gebonden’, zegt Miliband. In Kopenhagen deed zich volgens hem ten minste twee keer de situatie voor dat geïndustrialiseerde landen en de ontwikkelingslanden eruit waren, maar dat China een veto uitsprak.
China is schuldig, zegt ook Lars Erik Liljelund, de Zweedse klimaatgezant. 'China houdt niet van getallen.' Wat de Chinezen na Obama echter nog het meest verdacht maakt: ze zijn als enigen openlijk blij met de uitkomst van Kopenhagen. 's Lands soevereine belangen zijn veiliggesteld, na een periode van enkele maanden waarin de Chinezen er in zijn geslaagd zichzelf een aanzienlijk groener imago aan te meten - als verantwoordelijke speler op het wereldtoneel.
twee stappen achteruit
Er is echter meer aan de hand, dan alleen een afkeer van VN-inmenging in 'binnenlandse zaken'. In het akkoord van Kopenhagen is zelfs het G8-doel voor een halvering van de mondiale uitstoot naar 2050 niet meer terug te vinden. De Chinezen gingen daarmee niet akkoord**. Ze hadden er overigens enkele dagen voorafgaand aan Kopenhagen al voor gewaarschuwd: ‘als de westerse emissiedoelen voor 2020 niet voldoende ambitieus zijn, dan zijn wij [opkomende economieën] niet bereid puin te ruimen.’ Zelfs dat andere G8-klimaatdoel, beperking van klimaatverandering tot 2 graden, kon dan niet op steun rekenen. De Chinezen vonden hun aandeel in de realisatie van de benodigde emissiereducties te groot.
wederzijdse kritiek
Maar de kritiek over doelen voor 2020 komt van twee kanten: ook van west naar oost. Echter niet van maatschappelijke organisaties. Deze stellen (vrijwel) unaniem dat geïndustrialiseerde landen gemiddeld hun uitstoot tussen 1990 en 2020 met 40 procent moeten verlagen. Voor de opkomende economieën hebben ze echter een heel andere oproep. Gezien de kleine historische verantwoordelijkheid, voortdurende armoede en de nog immer (zeer) lage uitstoot per capita hebben deze landen ten eerste ‘recht’ op economische groei. De relatieve uitstoot, de hoeveelheid broeikasgassen per eenheid BNP, moet echter wel omlaag. Equivalent aan een harde reductie van 40 procent staat volgens de milieuorganisaties een 30 procent relatieve reductie voor de groep van opkomende economieën.
En dan kun je moeilijk kritiek hebben op China. Het land overtreft dat doel zelfs. Het officiële doel is een relatieve reductie van 40 tot 45 procent, de trend onder de huidige 5-jarenplannen komt zelfs uit op halvering van de uitstoot naar 2020 voor elke geproduceerde dollar economische waarde.
absolute uitstoot, pieken in 2020, of 2030?
Maar in absolute zin betekent dit nog steeds dat de Chinese uitstoot naar 2020 zal verdubbelen. In Kopenhagen bleek dat de Amerikanen daar niet akkoord mee wilden gaan. Volgens hen mag de Chinese uitstoot groeien, maar moet deze voor 2020 de piek bereikt hebben. De Chinezen zelf hebben dit pas in 2030 gepland.
obstructie
Volgens de Britse premier Brown was de klimaattop in Kopenhagen ‘op z’n best gemankeerd en op z’n slechtst chaotisch’. De Britten hekelden na afloop de rol van China, maar ook van enkele kleinere landen die volgens hen een akkoord hebben tegengehouden: Bolivia, Cuba, Nicaragua en Sudan.
‘Wij zouden nooit meer de impasse moeten hebben die deze besprekingen naar beneden probeerde te trekken’, aldus Brown, die oproept tot snelle hervormingen in het proces.
De volgende grote klimaattop is in juni, in Berlijn. Daar moet alsnog de doorbraak worden geforceerd die het de wereld in staat moet stellen om over een jaar, tijdens de klimaattop in Mexico, uiteindelijk het gedroomde eerlijke, ambitieuze en bindende klimaatverdrag te aanvaarden.
ambitie
En om van Berlijn wél een succes te maken moet eigenlijk maar een ding gebeuren: ambitieuzere toezeggingen. Want wie er ook het meest schuldig mag zijn aan het missen van de kans van Kopenhagen en hoe lastig de onderhandelingsstructuur, niemand deed wat het écht moest doen om de wereld daadwerkelijk op een koers te brengen die ons onder de kritische grens van 2 graden moet houden. Zelfs de Europese Unie staat na twee weken onderhandelen officieel nog steeds op 20 procent reductie, voor 2020. Veel te weinig.
*) Obama is de man die het akkoord van Kopenhagen heeft geforceerd, door onuitgenodigd en openlijk boos binnen te stappen bij een achterkamertjesoverleg van China, India, Brazilië en Zuid-Afrika. Wen Jiabao had steeds lagere functionarissen naar de Amerikaanse president gestuurd - en zelf geweigerd hem te ontmoeten, tot grote frustratie van Obama, zo berichten verschillende bronnen.
**) Update: sterker nog, de westerse landen mochten van de Chinezen niet eens zelf ambitieuze emissiedoelen stellen voor 2050, zoals 80 procent reductie (VS, EU), stelt Mark Lynas, die bij de slotbesprekingen aanwezig was. Het lijkt er vooral op dat China simpelweg geen akkoord wou - en ook geen individueel succes van westerse landen. De blame game lijkt wel zo'n uitgekristalliseerd - behalve dat Lynas nog stelt dat NGO's hier mede schuldig aan zijn. Ze zouden wakker genoeg moeten zijn om ook de schuld bij ontwikkelingslanden te durven leggen, als dat terecht is. Volgens Lynas zijn de maatschappelijke organisaties met open ogen in de truc van China gestonken, dus het westen de schuld te geven van de impasse van Kopenhagen. In werkelijkheid gingen de Chinezen twee weken lang nergens mee akkoord, aluds Lynas.
© www.hier.nu / Rolf Schuttenhelm
Brown: China blokkeerde bindend akkoord
Onder leiding van Gordon Brown en Ed Miliband waren de Britten in Kopenhagen initiatiefrijke onderhandelaars. Gisteren stelden beiden dat een bindend akkoord op de klimaattop is tegengehouden door ‘een klein groepje landen’.
Het zoeken van de schuldigen is het voorkomen van herhaling, dus volgen wij met interesse de wijzende vingers. The blame game, part three. Eerst was het Obama,* die als achterblijver onder de rijke industriestaten geen nieuwe toezeggingen durfde te doen. Toen was het de VN, die te democratisch zou zijn om überhaupt overeenstemming te bereiken. Maar begin deze week zegt iedereen: China.Hoe terecht is dat?
De Chinezen willen geen bindende klimaatdoelen aanvaarden onder een internationaal klimaatverdrag. ‘Maar ik kan niet zien hoe we een verdrag voor de toekomst hebben zonder dat alle landen daaraan worden gebonden’, zegt Miliband. In Kopenhagen deed zich volgens hem ten minste twee keer de situatie voor dat geïndustrialiseerde landen en de ontwikkelingslanden eruit waren, maar dat China een veto uitsprak.
China is schuldig, zegt ook Lars Erik Liljelund, de Zweedse klimaatgezant. 'China houdt niet van getallen.' Wat de Chinezen na Obama echter nog het meest verdacht maakt: ze zijn als enigen openlijk blij met de uitkomst van Kopenhagen. 's Lands soevereine belangen zijn veiliggesteld, na een periode van enkele maanden waarin de Chinezen er in zijn geslaagd zichzelf een aanzienlijk groener imago aan te meten - als verantwoordelijke speler op het wereldtoneel.
twee stappen achteruit
Er is echter meer aan de hand, dan alleen een afkeer van VN-inmenging in 'binnenlandse zaken'. In het akkoord van Kopenhagen is zelfs het G8-doel voor een halvering van de mondiale uitstoot naar 2050 niet meer terug te vinden. De Chinezen gingen daarmee niet akkoord**. Ze hadden er overigens enkele dagen voorafgaand aan Kopenhagen al voor gewaarschuwd: ‘als de westerse emissiedoelen voor 2020 niet voldoende ambitieus zijn, dan zijn wij [opkomende economieën] niet bereid puin te ruimen.’ Zelfs dat andere G8-klimaatdoel, beperking van klimaatverandering tot 2 graden, kon dan niet op steun rekenen. De Chinezen vonden hun aandeel in de realisatie van de benodigde emissiereducties te groot.
wederzijdse kritiek
Maar de kritiek over doelen voor 2020 komt van twee kanten: ook van west naar oost. Echter niet van maatschappelijke organisaties. Deze stellen (vrijwel) unaniem dat geïndustrialiseerde landen gemiddeld hun uitstoot tussen 1990 en 2020 met 40 procent moeten verlagen. Voor de opkomende economieën hebben ze echter een heel andere oproep. Gezien de kleine historische verantwoordelijkheid, voortdurende armoede en de nog immer (zeer) lage uitstoot per capita hebben deze landen ten eerste ‘recht’ op economische groei. De relatieve uitstoot, de hoeveelheid broeikasgassen per eenheid BNP, moet echter wel omlaag. Equivalent aan een harde reductie van 40 procent staat volgens de milieuorganisaties een 30 procent relatieve reductie voor de groep van opkomende economieën.
En dan kun je moeilijk kritiek hebben op China. Het land overtreft dat doel zelfs. Het officiële doel is een relatieve reductie van 40 tot 45 procent, de trend onder de huidige 5-jarenplannen komt zelfs uit op halvering van de uitstoot naar 2020 voor elke geproduceerde dollar economische waarde.
absolute uitstoot, pieken in 2020, of 2030?
Maar in absolute zin betekent dit nog steeds dat de Chinese uitstoot naar 2020 zal verdubbelen. In Kopenhagen bleek dat de Amerikanen daar niet akkoord mee wilden gaan. Volgens hen mag de Chinese uitstoot groeien, maar moet deze voor 2020 de piek bereikt hebben. De Chinezen zelf hebben dit pas in 2030 gepland.
obstructie
Volgens de Britse premier Brown was de klimaattop in Kopenhagen ‘op z’n best gemankeerd en op z’n slechtst chaotisch’. De Britten hekelden na afloop de rol van China, maar ook van enkele kleinere landen die volgens hen een akkoord hebben tegengehouden: Bolivia, Cuba, Nicaragua en Sudan.
‘Wij zouden nooit meer de impasse moeten hebben die deze besprekingen naar beneden probeerde te trekken’, aldus Brown, die oproept tot snelle hervormingen in het proces.
De volgende grote klimaattop is in juni, in Berlijn. Daar moet alsnog de doorbraak worden geforceerd die het de wereld in staat moet stellen om over een jaar, tijdens de klimaattop in Mexico, uiteindelijk het gedroomde eerlijke, ambitieuze en bindende klimaatverdrag te aanvaarden.
ambitie
En om van Berlijn wél een succes te maken moet eigenlijk maar een ding gebeuren: ambitieuzere toezeggingen. Want wie er ook het meest schuldig mag zijn aan het missen van de kans van Kopenhagen en hoe lastig de onderhandelingsstructuur, niemand deed wat het écht moest doen om de wereld daadwerkelijk op een koers te brengen die ons onder de kritische grens van 2 graden moet houden. Zelfs de Europese Unie staat na twee weken onderhandelen officieel nog steeds op 20 procent reductie, voor 2020. Veel te weinig.
*) Obama is de man die het akkoord van Kopenhagen heeft geforceerd, door onuitgenodigd en openlijk boos binnen te stappen bij een achterkamertjesoverleg van China, India, Brazilië en Zuid-Afrika. Wen Jiabao had steeds lagere functionarissen naar de Amerikaanse president gestuurd - en zelf geweigerd hem te ontmoeten, tot grote frustratie van Obama, zo berichten verschillende bronnen.
**) Update: sterker nog, de westerse landen mochten van de Chinezen niet eens zelf ambitieuze emissiedoelen stellen voor 2050, zoals 80 procent reductie (VS, EU), stelt Mark Lynas, die bij de slotbesprekingen aanwezig was. Het lijkt er vooral op dat China simpelweg geen akkoord wou - en ook geen individueel succes van westerse landen. De blame game lijkt wel zo'n uitgekristalliseerd - behalve dat Lynas nog stelt dat NGO's hier mede schuldig aan zijn. Ze zouden wakker genoeg moeten zijn om ook de schuld bij ontwikkelingslanden te durven leggen, als dat terecht is. Volgens Lynas zijn de maatschappelijke organisaties met open ogen in de truc van China gestonken, dus het westen de schuld te geven van de impasse van Kopenhagen. In werkelijkheid gingen de Chinezen twee weken lang nergens mee akkoord, aluds Lynas.
© www.hier.nu / Rolf Schuttenhelm
Dossiers:
2020, 2050, ambitie, Berlijn, China, emissiedoelen, Gordon Brown, klimaattop, klimaatverdrag, Kopenhagen, Obama
Nieuwe vlinder in Nederland: het zilveroogjeIn het Noord-Hollandse Schoorl werd onlangs een nieuwe...
