04-05-09

Duitsland kiest als eerste voor 40 procent

En geeft daarmee naar Kopenhagen het goede voorbeeld voor alle geïndustrialiseerde landen. Maar waar staat de rest eigenlijk? Voorlopige emissiedoelen voor 2020 op een rijtje:

Onder het nieuwe klimaatverdrag moet de mondiale uitstoot van broeikasgassen aan een structurele daling beginnen, zodat de broeikasconcentratie kan worden gestabiliseerd onder de 450 ppm CO2-equivalenten en een reële kans behouden blijft dat klimaatverandering tot de kritische grens van twee graden kan worden beperkt.

Daartoe moeten echter drie zware pijlers van het nieuwe klimaatverdrag worden gerealiseerd, met ambitieuze emissiedoelen voor 2020. In dat jaar moet de uitstoot van alle industrielanden gemiddeld 40 procent lager liggen dan in 1990, het officiële basisjaar van het Kyoto-protocol, en dus van de opvolgende verdragen. Ten tweede moet de groep van overige landen, onder aanvoering van grote uitstoters China, India, Indonesië, Brazilië, Zuid-Afrika en Mexico de groei van hun uitstoot in 2020 met 30 procent hebben vertraagd. Tot slot moet de mondiale ontbossing, nu nog verantwoordelijk voor pakweg 20 procent van de jaarlijkse CO2-uitstoot, in 2020 zijn gehalveerd (en in 2030 volledig gestopt).

Het slagen van de bossendoelstelling hangt af van een succesvol akkoord in Kopenhagen over REDD, het nieuwe compensatiemechanisme, en een voldoende hoge koolstofprijs. Die is op zijn beurt afhankelijk van voldoende hoge emissiedoelen – die, met uitzondering van Duitsland, onder de grote uitstoters nog collectief ontbreken.

Geïndustrialiseerde landen:

• Emissiedoel VS tussen 1990 en 2020: nul procent.
  (Verkocht als uitstootverlaging van ongeveer 15 procent ten opzichte van huidige niveau.)
  
  
• Emissiedoel Europese Unie tussen 1990 en 2020: voorlopig 20 procent verlaging, te verhogen naar 30 ‘als anderen meer doen’.
  
  
• Emissiedoel Japan tussen 1990 en 2020: regering maakt plannen bekend in juni – lage verwachting. Oppositie maakt grote kans de verkiezingen in oktober te winnen en streeft een emissiedoel van 25 procent reductie na.
  
  
• Emissiedoel Canada tussen 1990 en 2020: 2 procent verlaging.
  (Verkocht als een 20 procent verlaging ten opzichte van 2000. Tussen 1990 en 2000 steeg de Canadese uitstoot echter met 22,8 procent.)
  
  
• Emissiedoel Australië tussen 1990 en 2020: 20 procent verhoging, of 7 procent verhoging in het geval ‘van een krachtig klimaatverdrag’.
  (Verkocht als 5 tot 15 procent verlaging ten opzichte van 2000. Tussen 1990 en 2000 steeg de Australische uitstoot echter met 26 procent. In het Australische parlement worden de doelen momenteel bekritiseerd.)
  Update: Kevin Rudd wil de Australische uitstoot inmiddels met 5 procent verlagen - hetgeen hij verkoopt als een emissiereductie van 25 procent ten opzichte van 2000.

Ontwikkelingslanden/opkomende economieën:

• Emissiedoel China* 2020 (ten opzichte van baseline): Nog niet geformuleerd. China lijkt echter in staat tot de voorgestelde 30 procent – tussen 2006 en 2010 wil het land per eenheid van het BNP 20 procent energiebesparing realiseren en tussen 2001 en 2020 het totale BNP verviervoudigen en daarbij het energiegebruik ‘slechts’ verdubbelen.
• Emissiedoel Brazilië** 2020 (ten opzichte van baseline): Nog niet als zodanig geformuleerd. Het Braziliaanse bossenplan voorziet echter in een emissiereductie van 4,8 gigaton CO2 tot 2017. Daarnaast wil het land het aandeel duurzame energie vergroten.
• Emissiedoel Indonesië*** 2020 (ten opzichte van baseline): Geen doelen geformuleerd.
• Emissiedoel India**** 2020 (ten opzichte van baseline): India zegt niet bereid te zijn tot emissiereducties.

* = China is ’s werelds grootste CO2-uitstoter
** = Brazilië is ’s werelds zesde CO2-uitstoter
*** = Indonesië is ’s werelds derde CO2-uitstoter
**** = India is ’s werelds vierde CO2-uitstoter

Kloof naar Kopenhagen
Concluderend bestaat er 216 dagen voor de beslissende klimaattop nog een gigantische kloof tussen realiteit en noodzaak. Tegelijk laat Duitsland zien dat ambitie weldegelijk mogelijk is, door simpelweg wél het vereiste emissiedoel te stellen. En daarin staat Duitsland niet alleen. Groot-Brittannië heeft zich door middel van een nationale klimaatwet gecommitteerd aan een emissiedoel van 80 procent tussen 1990 en 2050. Dan ligt 40 procent in 2020 precies in het midden. Daarnaast wil Noorwegen in 2030 een emissiereductie van maar liefst 100 procent gerealiseerd hebben.

Lees meer achtergronden van het nieuwe klimaatverdrag in Kopenhagen for dummies

© www.hier.nu / Rolf Schuttenhelm