Sequestratie: in beslag nemen en in bewaring stellen

Sequestratie betekent 'vastlegging'. In relatie tot klimaatverandering wordt de term enerzijds gebruikt als een speciale techniek voor CO2-opslag, anderzijs wordt het ook gebruikt voor CO2-vastlegging in de biosfeer door bijvoorbeeld bosaanplant.
In de eerste context keert het woord sequestratie ook terug in de afkorting CCS, waarbij de 'S' dan niet vertaald wordt als 'storage', maar als 'sequestration'.

Met sequestratie wordt feitelijk op een heel proces gedoeld. Nadat CO2 met een filtersysteem is afgevangen ('capture'), moet het eerst geëxtraheerd worden, dan geconcentreerd en (om het grootschalig aan te pakken) afgevoerd worden via een netwerk van speciaal aangelegde gasleidingen, naar een centraal punt, waar het onder een diepe, ondoorlatende aardlaag geïnjecteerd kan worden.

De aanleg van deze infrastructuur vereist nog aanzienlijke investeringen en internationale samenwerking. Zo heeft Nederland met het Slochteren gasveld op termijn een aanzienlijk ondergronds bergend vermogen. Logischerwijs zou daar bijvoorbeeld ook de CO2 uit Duitse energiecentrales in worden opgeslagen, waardoor het netwerk van gasleidingen landsgrenzen moet overschrijden.

(Een soortgelijke infrastructurele investering is nodig wanneer een grootschalig gebruik van waterstof gewenst wordt.)

Naast CCS gaan ook stemmen op voor experimenten met 'minerale sequestratie', een vorm van geo-engineering. Hiermee wordt beoogd natuurlijke sequestratie te laten plaatsvinden door bijvoorbeeld magnesiumrijk olivijn te verspreiden over stranden, waarbij de vorming van carbonaatzouten plaatsvindt (en CO2 wordt opgenomen uit de lucht.)

© www.hier.nu / Rolf Schuttenhelm