Peak Oil: ver vóór de laatste druppel

Peak Oil is het punt waarop de wereldwijde olieproductie zijn maximum bereikt. Omdat de voorraden aardgas op aarde groter zijn, wordt dit punt soms apart benoemd: Peak Gas. Een alternatieve benaming voor Peak Oil is Hubberts Peak, naar de bedenker van de theorie in de jaren '50. Hubbert stelde dat de olieproductie uit een oliebron volgens een (normaal verdeelde) grafiek te beschrijven valt, waarbij de piek in de productie wordt bereikt, halverwege het uiteindelijke 'opdrogen' van de bron.

Ten gevolge van een toename van de wereldbevolking en wereldwijde economische groei blijft de vraag naar olie stijgen. Omdat de goedkope olievoorraden op aarde uitgeput raken, en de exploratie van nieuwe duurdere voorraden traag verloopt, bestaat de kans dat het aanbod de vraag niet langer kan bijbenen. Dit risico wordt nog versterkt doordat de grootste olievoorraden zich in een beperkt aantal landen bevinden, met name in het Midden-Oosten.

De voorspellingen voor het optreden van Peak Oil liggen vrij ver uiteen, onder andere doordat belangrijke oliestaten geen precieze openheid willen geven over hun voorraden. Stichting PeakOil en sommige onafhankelijke wetenschappers waarschuwen dat Peak Oil al voor 2010 zal optreden. Zij wijzen erop dat de olieproductie momenteel weliswaar nog toeneemt, maar dat het aanbod desondanks (sinds 2006) de vraag niet meer kan bijbenen (waardoor de olieprijs sterk is gestegen). Oliemaatschappijen en de OPEC hanteren alternatieve voorspellingen, waarbij ze het optreden van Peak Oil meestal tussen 2020 en 2030 plaatsen.

Volgens deze partijen is er nog voldoende tijd om een crisis te voorkomen. Daarvoor willen ze investeren in de omzetting van gas en kolen in vloeibare brandstof en de oliewining uit niet-conventionele bronnen zoals teerzanden in Canada. In deze teerzanden bevindt zich naar schatting evenveel olie als in het hele Midden-Oosten. Mochten deze volop in productie komen, zal dat zorgen voor een enorme extra uitstoot van CO2 die het broeikaseffect nog verder zou versterken.

Daarmee zou tegelijk een kritieke kans worden gemist om over te stappen van fossiele brandstoffen naar duurzame energie, een overstap die essentieel is om de klimaatverandering uiteindelijk tot stilstand te krijgen. Voor elektriciteitsproductie zijn fossiele brandstoffen niet nodig (alhoewel aardgas- en steenkoolcentrales door toepassing van CCS wel 'duurzamer' gemaakt kunnen worden), maar daarnaast bestaan er ook volop alternatieven voor olie.

In feite is energiebesparing daarbij kwantitatief de belangrijkste. Auto’s kunnen veel zuiniger worden en gemiddeld per liter dertig kilometer rijden. Auto's en vrachtwagens kunnen ter vervanging van benzine en diesel bijvoorbeeld rijden op biobrandstoffen (zoals biodiesel en bio-ethanol), op waterstof, of gewoon op elektriciteit, waarbij feitelijk geen enkel kwaliteitsverlies optreedt en de CO2-uitstoot van het wegverkeer tot nul kan worden gereduceerd.

© www.hier.nu / Rolf Schuttenhelm