CCS: zelfs steenkool kan schoon

De afkorting CCS wordt gebruikt voor het begrip Carbon Capture and Storage (of soms voor Carbon Capture and Sequestration): het afvangen en (ondergronds) opslaan van (industrieel) koolstof(-dioxide), bijvoorbeeld bij elektriciteitscentrales of bij industriële processen, waarbij pure CO2 uit de pijp komt, zoals kunstmestfabrieken.

Eén optie voor het afvangen van CO2 is het vergassen van fossiele brandstoffen tot syngas, een mengsel van koolmonoxide en waterstof. Het waterstof kan worden gebruikt voor elektriciteitsopwekking, of andere toepassingen, zoals kunstmestproductie. De koolmonoxide kan worden omgezet in koolstofdioxide (CO2) waarbij (extra) energie vrijkomt. Deze CO2 wordt dan gescheiden afgevoerd.
Een andere optie is om de CO2 uit de rookgassen van de centrale af te vangen.

Ondanks dat er voor de toepassing van CCS een extra toevoer van brandstof nodig is, kan de totale CO2-emissie er toch met 80 tot 90% door worden verlaagd.

Na de afvang dient het CO2 via een speciale infrastructuur van gasleidingen naar ondergrondse opslagplaatsen te worden gebracht. Vanzelfsprekend vereist de aanleg van deze infrastructuur investeringen en internationale samenwerking. Voor de CO2-opslag kunnen bijvoorbeeld oude aardgasvelden worden gebruikt.

Wellicht is bij de toepassing van CCS een belangrijke rol weggelegd voor Nederland. Met de lege gasvelden en – in de toekomst het enorme Slochteren-gasveld heeft Nederland binnen Europa namelijk een relatief grote opslagcapaciteit (kleiner echter dan die van Noorwegen).

In theorie kan CCS zelfs een deel van het versterkte broeikaseffect neutraliseren. Door bijvoorbeeld duurzame energie op te wekken in een bio-elektriciteitscentrale mét CCS, wordt feitelijk CO2 onttrokken aan de atmosferische koolstofkringloop: de CO2 die eerst uit de atmosfeer is opgenomen door de biomassa, wordt na de verbranding in de elektriciteitscentrale ondergronds opgeslagen.


© www.hier.nu / Rolf Schuttenhelm